Ondergewaardeerde Liedjes

Verhuisbericht

Fri, 20 Jan 2012 20:43:21 +0100

Het weeshuis van de Ondergewaardeerde Liedjes is verhuisd. Voortaan kun je de blog terugvinden op Wordpress. Waarom? Omdat het er mooier uitziet en meer kan.

Kom gauw kijken!

Jimi Hendrix - Hear My Train a Comin' (acoustic)

Fri, 06 Jan 2012 23:04:00 +0100

Waar kennen we Jimi Hendrix ook alweer van?

Hoewel hij nog best veel hits heeft gehad in Nederland (de grootste waren Voodoo Child, The Wind Cries Mary, All Along The Watchtower en natuurlijk Hey Joe), zijn het niet de singles waar we Jimi Hendrix van herinneren.

Het lijdt weinig twijfel dat Jimi Hendrix de meest invloedrijke gitarist aller tijden was. Je zou kunnen zeggen dat hij aan de wieg heeft gestaan van de hardrock (samen met Led Zeppelin en Black Sabbath) en dat hij zelfs de meeste effecten die we nu kennen op de elektrische gitaar ‘mainstream’ heeft gemaakt, waaronder distortion en wah-wah (luister maar de intro van Voodoo Child: daar begon het mee).

Na een bliksemcarrière (met als hoogtepunt het optreden op Woodstock in 1969) overleed hij in 1970 aan een overdosis slaappillen. Als hij niet zo vroeg was overleden (27) zou hij de muziekgeschiedenis nog veel meer hebben beïnvloed dan hij al deed. Hendrix was op dat moment bezig met het schrijven van stukken die redelijk revolutionair waren, met wel 6 gitaren tegelijkertijd. Zijn studioversie van het Amerikaanse volkslied was daar een mooi voorproefje van.

Waar niet meer van?

Na zijn dood zijn er ontelbaar veel bootlegs van Hendrix uitgegeven. Een van de meest memorabele is de cd Blues. Het openingsnummer is een akoestische versie van Hear My Train Comin’, met een weergaloze intro en waarin Hendrix zich alleen begeleidtop de akoestische gitaar.

En dat is zeldzaam, wat trouwens ook geldt voor de schoonheid van het nummer.

Met dank aan Barry, hierbij een nog betere video, waarin te zien is dat Jimi oorspronkelijk een andere intro speelt maar vraagt of hij hem mag overdoen!

Mumford & Sons - Dust Bowl Dance

Fri, 16 Dec 2011 20:35:41 +0100

Waar kennen we Mumford & Sons ook alweer van?

Mumford & Sons klinkt als een oud folkgroepje uit Ierland maar in werkelijkheid zijn het ‘gewoon’ jonge kerels uit Londen. In 2009 braken ze door met hun instant klassieke album Sigh No More. Waarvan ze nog best wat hitjes scoorden (vooral in een tijd waarin folk niet echt op een warme belangstelling kan rekenen): Little Lion Man en The Cave waren met name succesvol.

Waar niet meer van?

Hoewel er geen enkel slecht nummer op Sigh No More staat, blinkt de plaat niet uit in variatie. De sfeer en opbouw van de nummers lijkt steeds sterk op elkaar. Ook de thema’s zijn weinig verrassend: liefde, geloof, vriendschap.

Eén liedje springt er wat mij betreft uit en dat is Dust Bowl Dance. Een grimmig, onheilspellend nummer dat door je snijdt. En het beukt en het schuurt. Als je wilt weten wat ik daarmee bedoel, luister maar eens.

Het dromerige akkoordenschema in het begin zou nog kunnen doen vermoeden dat we weer met een liefdesliedje te maken hebben, maar als je naar de tekst luistert blijkt al gauw dat het gaat om de wraak van een verstoten zoon aan zijn vader. Het eindigt met de onvermijdelijke moord op de vader.

Well yes sir, yes sir, yes it was me
I know what I’ve done, cause I know what I’ve seen
I went out back and I got my gun
I said, “You haven’t met me, I am the only son”

Smashing Pumpkins - Soma

Tue, 06 Dec 2011 21:46:00 +0100

Waar kennen we Smashing Pumpkins ook alweer van?

Als we frontman Billy Corgan moeten geloven, hadden hij en zijn band pech dat hun doorbraakalbum Siamese Dreams ongeveer tegelijk uitkwam met Nevermind van Nirvana. Had Nirvana niet zoveel aandacht opgeëist, dan was Siamese Dream het album geweest dat het eind van de glitter-hardrock inluidde en de terugkeer naar de pure rock.

Zo’n vaart zal het niet gelopen hebben. Dat neemt niet weg dat Siamese Dreams een invloedrijk, maar vooral steengoed album is. De hits: Today en Disarm. Het gerucht doet de ronde dat Billy het album eerst helemaal zelf heeft ingespeeld, daarna heeft laten horen aan zijn mede-bandleden om het ze vervolgens opnieuw te laten inspelen. Een beetje een dwingeland, die Corgan. En hij kon niet eens mooi zingen.

Na Siames Dreams volgde het eveneens succesvolle Mellon Collie and the Infinite Sadness. Op dit dubbelalbum stonden ook een paar pareltjes (waaronder de singles 1979, Bullets with Butterfly Wings en Tonight, Tonight), maar de kwaliteit van Siamese Dreams haalde het niet. Daarna ging het helemaal bergafwaarts met de band.

Waar niet meer van?

Op Siamese Dreams staan twee liedjes die zo bijgeschreven zouden kunnen worden in de Top 2000 - ware het niet dat ze nooit op single zijn uitgekomen. Beide nummers hebben ongeveer dezelfde opbouw: beginnend als gevoelige ballad, uitmondend in stampende gitaren met dito solo’s.

Het gaat om Mayonaise en Soma. Als ik moet kiezen, dan vind ik toch de laatste het meest ondergewaardeerd, vanwege de mooie, dromerige sfeer die het akkoordenschema oproept. Zelfs de krassende stem van Billy Corgan kan dat niet meer verpesten.

Estopa & Ana Belén - Ya no me acuerdo

Thu, 01 Dec 2011 22:34:57 +0100

Waar…?

Estopa ken je waarschijnlijk nergens van. Daar wilde ik het ook niet over hebben.

In Spanje zijn de twee broers behoorlijk bekend. Eind jaren 90 braken ze er door met een ruwe mix van rumba, rock en flamenco. Echt goed zingen ze kunnen niet, maar dat mag de pret niet drukken, authentiek is het wel (en ze vullen er hele stadions mee).

In de teksten op hun titelloze eerste album fantaseren ze hoe het leven eruit zou zien als ze sterren zouden zijn. Prompt kwam die droom uit, door het succes van de cd.

Een typerend liedje van deze plaat is La Raja de tu Falda (foute clip!), over hoe ze drie keer op één dag worden afgeleid door de split in de jurk van een meisje dat ze steeds tegenkomen.

Waar (ook) niet meer van?

Om hun tienjarige bestaan te vieren, neemt Estopa de cd X Anniversivm uit. Hierop nemen ze hun grootste hits opnieuw op met andere beroemde Spaanse artiesten.

Een opvallend mooi liedje op deze cd is Ya no me acuerdo, dat een duet met zangeres Ana Belén. Het liedje gaat over relatie die de avond ervoor plotseling is verbroken.

Het origineel werd gezongen door een van de heren van Estopa. De prachtige stem van Ana Belén maakt de cover een stuk melodieuzer en mooier. In mijn ogen dan.

Maar ik realiseer me wel dat ik de cover eerder hoorde dan het origineel. En nu ben ik eigenlijk benieuwd of ik anders het tegenovergestelde zou hebben gevonden.

Vast wel.

Hallo Venray - Miracles

Sun, 20 Nov 2011 20:36:24 +0100

Wie?

Hallo Venray is een band uit Den Haag, verrassend genoeg. Begin jaren ‘90 braken ze een beetje door met een memorabel optreden op Pinkpop. Vooral de pogostick-act sloeg aan.

Humor is de band niet vreemd: zanger Henk Koorn is oud-caberatier (voor een voorbeeld van zijn werk: klik hier). Ook in hun zijn muziek laat Koorn merken dat hij zichzelf niet al te serieus neemt. Toch (of misschien wel juist daarom) is de muziek van Hallo Venray bijzonder. De combinatie van luchtige nummers als Eugene met de rauwe, niet-altijd-even-zuiver-maar-wel-met-soul-gezongen liedjes als Las Vegas maken het werk van Hallo Venray in mijn ogen uniek.

En moeten we ze nu nog ergens van kennen?

Slow Change was een hitje. Een kleintje. Een heel klein hitje. Maar toch.

Slow Change doet denken aan Neil Young, net als veel van het repertoire van Hallo Venray. Het was de meest succesvolle single van het album The More I Laugh The Hornier Due Gets, dat naar mijn bescheiden mening mag worden bijschreven in de Canon van de Nederlandse Popmuziek.

En waar niet meer van?

De opvolger van The More I Laugh… had de grote knaller moeten worden voor Hallo Venray. Toch werd het album A Million Planes To Fly niet wat de band ervan verwacht had. Misschien wel omdat er te veel druk achter zat, de plaat te veel geproduceerd was en niet meer zo puur klonk als zijn voorganger. De lichtvoetigheid van The More I Laugh kwam op A Million Planes To Fly eerder over als flauwigheid.

Maar natuurlijk stonden er ook nog pareltjes op dit album. Dé ballad van A Million Planes To Fly is Miracles. De single doet een beetje denken aan Free van Oasis, compleet met bombastische strijkers. Op YouTube is alleen de versie te vinden die Hallo Venray opnam voor Twee Meter Sessies.

En natuurlijk werd ook Miracles geen hit.

Rowwen Hèze - Blieve Loepe

Sat, 12 Nov 2011 20:27:39 +0100

Waar kennen we Rowwen Hèze ook alweer van?

Rowwen Hèze brak landelijk door met stampers als Bestel Mar en Kwestie van Geduld. Inmiddels weten ze gelukkig ook buiten Limburg dat Rowwen Hèze eigenlijk op zijn best is als ze de tex-mex en polka van zich afschudden en mooie, gevoelige liedjes spelen. Bekend zijn onder meer De Neus Umhoeg (over het simpele feit dat we allemaal een keer doodgaan) en Auto, Vliegtuug (over hun reis naar Amerika).

Waar niet meer van?

Je voelt hem al aankomen: ik ken nog wel een paar mooie Rowwen Hèze-liedjes die niet bekend zijn geworden. Misschien is het omdat ik ben opgegroeid in de buurt van America, waar ze vandaan komen, maar deze liedjes weten me altijd te raken.

Ik heb er drie. Allemaal uit hun beginperiode, toen ik nog regelmatig naar ze luisterde.

Peel in Brand is een liedje dat in eerste instantie als up-tempo nummer werd geschreven, maar beter aansloeg als ballad. De tekst is kippenvel-opwekkend: over hoe Jack Poels als kind, voordat hij naar bed ging, uit het raam staarde van zijn slaapkamer. Door de zonsondergang en de mist op het land leek het alsof de Peel in brand stond. Het nummer is nog altijd een publiekslieveling en wordt nog vaak live gespeeld.

Twieje Wurd is herkenbaar voor iedereen die wel eens heeft meegemaakt hoe enorm de impact kan zijn van een overlijden in een dorp (of een andere hechte gemeenschap). Unne goeie mins blieft altied laeve.

Maar het meest ondergewaardeerd vind ik Blieve Loepe. Eigenlijk gaat de tekst over hoe oneerlijk het leven is, aan de hand van twee stereotypes.

Degene die er voor moet vechten:

Ze zitte allien niemand kiekt nar ze um, ze griepe d’r altied net neave
Ze vroage zich tien kier per dag af wurrum, wurrum giet ut noeit zoals ik ut wil

En de mensen van wie het lijkt dat het ze allemaal maar komt aanwaaien:

Altied goj zin maake zich noeit echt druk
Noeit um ‘n grapje verleage
Ze hebbe van alles en altied geluk
Ze proate te hard en ze lache te veul
En met probleme zien ze zoe kloar
Wat ze neet snappe dat is flauwekul
En wat ze neet wiete is miestal neet woar

Van Dik Hout - De stilte valt zo hard

Wed, 02 Nov 2011 21:34:24 +0100

Waar kennen we Van Dik Hout ook alweer van?

Met Stil in mij zorgde Van Dik Hout (samen met Marco Borsato en zijn monsterhit Dromen zijn bedrog) midden jaren negentig voor een enorme herwaardering voor Het Nederlandse Lied.

Stil in mij is een klassieker geworden (in tegenstelling tot Dromen zijn bedrog, gelukkig). Het was zeker niet de laatste hit voor Van Dik Hout: Alles of niets, Laat het los, De keuzes die je maakt, het werden allemaal hits.

Waar niet meer van?

Eind jaren negentig won Van Dik Hout als vanzelfsprekend de TMF Awards in de categorie Beste Rockband (net als dat Marco Borsato altijd Beste Zanger was). Extra zuur voor de jongens uit Den Helder is dat ze door Kane van de troon moesten worden gestoten.

In 2000 waren ze ook al wel een beetje over hun hoogtepunt heen. In dat jaar lanceerde ze de single De stilte valt zo hard. Een sprookjesachtig liedje dat gaat over de pijnlijke stituatie als twee mensen uit elkaar groeien en heel krampachtig proberen hun relatie te redden met valse beloftes en halve waarheden:

Je vertelt over ons ja wat waren we goed
Ik die niets wist weet nu zeker wat moest
Ik zie je gelooft me niet
Dus ik verlang weer naar jou weet maar al te goed
Dat het niets wordt lieg het komt wel weer goed
Je zegt waarom zwijg je niet

Auw.

Eddie Vedder - Society

Thu, 20 Oct 2011 21:22:00 +0200

Waar kennen we Eddie Vedder ook alweer van?

Als zanger van Pearl Jam.

En waar kennen we…

…Pearl Jam ook alweer van? Die vraag had ik al een keer beantwoord.

O, sorry hoor. En waar kennen we Eddie niet meer van dan?

Het is over het algemeen wel bekend dat Vedder in 2007 de soundtrack verzorgde van de film Into the Wild, over een Amerikaanse jongen die na zijn studie besluit om zich af te zonderen in de wildernis van Alaska.

De soundtrack sluit prachtig aan bij deze film. Je hoort er alles in terug: de eenzaamheid, de vastberandendheid van de hoofdpersoon en het wilde leven in de natuur.

Ook al is deze soundtrack bekend, een hit scoorde Vedder er niet mee. Niet verwonderlijk, want er werd niet eens een single uitgebracht van deze CD. Toch is met name Society voor mij één van de meest indrukwekkende liedjes, niet alleen van dit album, maar van het hele oeuvre van Eddie Vedder. Het beschrijft de weerzin die de hoofdpersoon in de film heeft tegen de maatschappij, in rake bewoordingen:

When you want more than you have
You think you need…
And when you think more than you want
Your thoughts begin to bleed
I think I need to find a bigger place
Because when you have more than you think
You need more space

Society, you’re a crazy breed
Hope you’re not lonely without me…
Society, crazy indeed
Hope you’re not lonely without me…

De melodie doet sterk denken aan Blowing in the Wind van Bob Dylan, in de gitaarsolo wordt hier ook subtiel naar verwezen.

Update: Eddie is door regisseur Sean Penn persoonlijk gevraagd om de soundtrack te verzorgen. Omdat Vedder herinnerde zich het krantenartikel herinnerde, zei hij meteen ‘ja’ (met dank aan Robert Arnold).

Radiohead - Just

Sun, 16 Oct 2011 16:32:59 +0200

Waar kennen we Radiohead ook alweer van?

Thom Yorke en zijn vrienden zijn al regelmatig voorbijgekomen op deze blog, maar elke keer ging het over andere artiesten. Maar natuurlijk heeft Radiohead zelf ook een imposant oeuvre. En daarin zitten altijd wel een paar schaduwtjes.

Om even kort de hitgeschiedenis van Radiohead door te nemen: ze braken medio jaren negentig door met Creep, een liedje dat altijd bij ze zou blijven. Met name de gitaarbreak die het refrein inluidt (je ziet Beavis en Butthead al hun handen in de lucht steken en meezingen: ‘ta-da, ta-da, I’m a creep’) was vernieuwend in die tijd (en trendsettend). De rest van het album Pablo Honey leverde geen hit op, al is Pop is Dead minstens net zo goed als creep.

Radiohead leek zelfs een eendagsvlieg te worden. Hoe anders zou het blijken te zijn.

De twee albums die volgend, The Bends en met name OK Computer, werden klassiekers. Liedjes die het goed deden van deze albums: Street Spirit (Fade Out), High and Dry, Fake Plastic Trees, Paranoid Android, Karma Police en No Suprises.

Na het succes van deze albums kon Radiohead het zich permitteren om helemaal te doen waar ze zelf zin in hadden - ook al was commercieel misschien wat minder interessant. Ook al was Kid A een erg onconventioneel album, het werd een groot commercieel succes (met name in de VS). In Rainbows uit 2007 is wat mij betreft een van hun hoogtepunten. De gitaarmuziek hebben ze sinds Kid A voor een groot deel losgelaten, de meeste liedjes hebben duidelijke dance-invloeden.

Waar niet meer van?

Waar moet ik beginnen? Hun albums staan vol met briljantjes die wat mij betreft nooit meer vergeten mogen worden.

Maar Just van het album The Bends benadert de perfecte rocksong. Het piep, schuurt, kraakt en scheurt. De dynamiek is minstens net zo lekker als die van Creep: rustige coupletten, die worden afgewisseld met stampende refreinen. Een onnavolgbaar akkoordenschema: (volgens Wikipedia heeft Thom Yorke het liedje geschreven om zijn bandlid Jonny Greenwood af te troeven in wie meer akkoorden in een liedje kon proppen. De solo doet al denken aan Paranoid Android, dat pas jaren later wordt opgenomen.

Overigens werd het liedje in Nederland nooit op single uitgebracht, in tegenstelling tot Engeland.

Muse - Knights of Cydonia

Sun, 09 Oct 2011 22:35:49 +0200

Waar kennen we Muse ook alweer van?

Pak Queen en Radiohead, doe ze in een pan, flink schudden en je hebt Muse. Het bombastische van Queen, het stemgeluid en de gevoeligheid van Radiohead.

De hits waar Muse altijd om herinnerd zal worden? Dat is een lastige. Van hun eerste albums sloegen Plug in Baby, Bliss en New Born flink in, maar ik denk niet dat je dit grote hits kunt noemen. Later deden Time is Running Out, Sing for Absolution en Uprising het aardig in de hitlijsten, maar ook hier weer geen knallers.

Waar niet meer van?

Maar er de lijst me singles die helemaal bleven steken in de tipparade (of zelfs die niet haalden) is nog veel langer. Het meest recente voorbeeld is Resistance, een van de hoogtepunten van hun laatse album The Resistance. Hoe de gitzwarte liefdesballad Unintended heeft kunnen floppen, is mij een raadsel:

You could be my unintended choice to live my life extended

Mijn favoriete schaduwtje van Muse is toch Knights of Cydonia. Omdat dit nummer Muse in optima forma is: groots, bombastisch en meeslepend, maar toch melodieus en met een intelligente opbouw. Voor de sfeer heeft Muse goed geluisterd naar Once Upon a Time in the West (zie ook de video). De apotheose is het scanderen van de (ook weer typische Muse-)leus:

No one’s gonna take me alive
The time has come to make things right
You and I must fight for our rights
You and I must fight to survive

dEUS - Nothing Really Ends

Sat, 01 Oct 2011 09:38:24 +0200

Waar kennen we dEUS ook alweer van?

Als het gaat om hits: nergens van. In tegenstelling tot hun thuisland België, waar ze nog wel eens een hitje scoren, hebben ze in Nederland nooit hoog in de lijsten gestaan.

Niet dat ze het niet geprobeerd hebben: verschillende liedjes hebben aardig wat airplay gehad (op onder meer 3FM), sinds hun eerste album Worst Case Scenario begin jaren negentig: Hotellounge (be the death of me), Suds and Soda, Little Arithmetics, Instant Street, 7 Days 7 Weeks en The Architect.

Waar niet meer van?

Laten we eerlijk zijn: erg radiofähig zijn ze natuurlijk ook niet. dEUS maakt grillige, onvoorspelbare muziek die het nu eenmaal niet lekker doet in Arbeidsvitaminen. Toch zijn hun ballads redelijk verteerbaar, waaronder Eternal Woman, The Real Sugar, Serpentine, Sister Drew.

Ook hun schaduwtje is een ballad. Om het belang van dit liedje te begrijpen, moeten we even terug naar de carrière van dEUS in vogelvlucht.

Grofweg kun je het werk van dEUS tot nu toe indelen in twee delen: de eerste drie albums (1994-1999) en de laatste drie (2005-2011). Daar tussenin heeft de band een pauze van zes jaar gehad en een flinke vernieuwing ondergaan, ook qua bezetting.

Om het vuur van de fans niet helemaal te laten doven, werd in 2001 een best of-album uitgebracht. Zoals dat hoor, mét een nieuw liedje. En laat dat liedje nou net een van de mooiste liedjes van de band zijn - en misschien wel het enige liedje dat ooit kans zou hebben gehad om een hitje te worden.

Maar natuurlijk heeft het niet zo mogen zijn. Een klein voordeel hiervan is dat ik Nothing Really Ends hier mag brengen. Wat een briljant nummer; het klinkt als een regenachtige herfstavond, met een gure wind.

Maar zoals altijd bij dEUS, zit er een onverwachte wending in. Die komt in het tussenstuk, na het tweede refrein: ineens lijkt de zon een beetje door te breken:

You lost that feeling
You want it again
More than I’m feeling
you’ll never get
You had a go at
all that you know
You lost that feeling
so come down and show

Om vervolgens toch weer verder te gaan op de melancholische tour.

Overigens heeft dit liedje het ook geschopt tot een CD die is samengesteld door Leo Blokhuis, over liedjes niet mogen worden vergeten. Couldn’t agree more, Leo.

The Beatles - Something

Sat, 17 Sep 2011 15:41:20 +0200

Waar kennen we de Beatles niet meer van?

Het zou heiligschennis zijn om de vraag ‘Waar kennen we de Beatles ook alweer van?’ te stellen, daarom dus maar meteen door naar de vervolgvraag.

Een belangrijk deel van het werk van de Beatles is voortgekomen uit de geniale (en fragiele) samenwerking tussen John Lennon en Paul McCartney. Zij worden nog steeds gezien als het beste schrijversduo uit de popgeschiedenis en het ziet er niet naar uit dat ze hierin nog worden ingehaald.

Ringo Starr mocht op elk album een liedje zingen. Zo hebben ze With A Little Help From My Friends (later succesvol gecovered door Joe Cocker) en Yellow Submarine laten inzingen. Met George Harrison hadden ze een soortgelijke deal: hij mocht af en toe een liedje schrijven. Een van mijn persoonlijke favorieten: While My Guitar Gently Weeps.

Of het nu komt doordat hij goed heeft gekeken naar Lennon en McCartney of dat hij zich gewoon enorm heeft ontwikkeld, tegen het einde van de Beatles-carrière deed hij eigenlijk nauwelijks mee voor de twee onder. Op Abbey Road (1969, een jaar voordat de Beatles uit elkaar gingen) leverde hij zelfs twee tracks: Here Comes the Sun en Something.

Deze laatste is in mijn ogen het mooiste liefdesliedje dat de Beatles hebben voortgebracht.

Rage Against The Machine - Rodeo Down

Mon, 05 Sep 2011 21:01:55 +0200

Waar kennen we RATM ook alweer van?

FUCK YOU I WON’T DO WHAT YOU TELL ME!

Misschien wel de meest meegebrulde tekst uit een jaren-negentig-liedje. Rage Against The Machine brak mainstream door in 1992, tegen ieders verwachting in, met hun titelloze debuutalbum. De single Killing in the name of is een lijflied geworden van een hele generatie liefhebbers van alternatieve muziek.

Ook andere singles van dat album (Freedom, Bombtrack en Bullet in the Head) werden iconen, maar alleen onder de liefhebbers (en niet meer in de Top 40).

Waar niet meer van?

De opvolger van het debuutalbum, Evil Empire, zag het levenslicht in 1996. Niet zonder horten of stoten: de band moest zo’n beetje worden gedwongen door de platenmaatschappij: of een album opnemen, of jullie gaan maar uit elkaar.

Evil Empire klinkt grotendeels hetzelfde als zijn voorganger, maar wordt toch minder goed ontvangen. Blijkbaar is de magie van RATM bij het grote publiek uitgewerkt. Hits scoren ze al helemaal niet meer.

Eigenlijk had elke single van dit album in aanmerking kunnen komen voor een Schaduwtje, maar ik heb gekozen voor Rodeo Down, omdat dit op YouTube niet verder komt dan een schamele 25.000 views. Dat heeft zo’n liedje toch niet verdiend!

Dr. Alban - No Coke

Sun, 28 Aug 2011 16:31:56 +0200

Waar kennen we Dr. Alban ook alweer van?

Als je Dr. Alban op de radio hoort, dan weet je al hoe hij afgekondigd gaat worden. Voor hij muziek ging maken was hij tandarts in Zweden. Een weetje dat in de computer van elke DJ staat, blijkbaar (net als dat verhaal over The Verve die alle royalty’s voor Bittersweet Symphony moesten afdragen aan de Stones. Jahaaaaaa).

Maar goed, zijn muziek dus. Ik noem twee hits: Sing Hallelujah! en It’s My Life uit 1992. En dan weet je genoeg. Toch?

Waar niet meer van?

Twee jaar voordat hij met It’s My Life maar liefst 7 weken op 1 stond in Nederland, bracht Dr. Alban het liedje No Coke uit. Je zou hem er niet eens in herkennen, zo anders is het. Terwijl It’s My Life (dat sterk doet denken aan Hathaway, ook uit die periode) een echte dansvloer-kraker is, doet No Coke bijna denken aan Jaimaicaanse dancehall-reggae.

Met een onweerstaanbaar basje!

Het thema van het liedje laat zich raden: don’t do drugs, drugs are bad, mkay? Zou coke trouwens écht zo slecht zijn voor je tanden?

Travis - Side

Fri, 26 Aug 2011 19:07:17 +0200

Waar kennen we Travis ook alweer van?

Travis kwam na Radiohead en voor Keane. Zo kun je de band grofweg plaatsen in de beweging die werd veroorzaakt door Jeff Buckley.

Ga ik te snel?

Jeff Buckley was de eerst die na de grunge-hype begin jaren 90 een nieuw geluid liet horen. Geen zware, grommende stem zoals Eddie Vedder van Pearl Jam, maar een hoge, breekbare zang die zich goed leent voor dramatische, gevoelige, melancholische liedjes (en het trouwens ook uitsteken doet bij het hardere werk, zoals Grace). Ongeveer tegelijkertijd kwam Radiohead met het album Pablo Honey (grootste hit: Creep). Radiohead deed min of meer hetzelfde, maar werd eigenlijk pas serieus genomen met het album dat daarop volgde - The Bends.

Enfin. Samen bepaalden Buckley en Radiohead voor een belangrijk deel de toekomst van de rockmuziek. Tot op de dag van vandaag staan de festivals vol met bands die schatplichtig zijn aan deze artiesten (inclusief Coldplay).

Travis was eind jaren negentig lid van de eerste lichting bands die handig inspeelde op deze hype. Er zouden er nog velen volgen. De hit waar Travis altijd aan zal worden herinnerd, is Why does it always rain on me (1999).

Waar niet meer van?

Maar je raadt het al, dat is echt niet het mooiste liedje van Travis. Twee jaar na hun doorbraak scoorden ze nog een hitje met Sing. Ook leuk is hun cover van Hit me baby one more time. Maar het echte pareltje is wat mij betreft Side:

The grass is always greener on the other side
The neighbor’s got a new car that you wanna drive
And when time is running out, you wanna stay alive

We all live under the same sky
We all will live, we all will die
There is no wrong, there is no right
The circle only has one side

A-ha - Hunting High And Low

Tue, 23 Aug 2011 22:30:50 +0200

Waar kennen we A-ha ook alweer van?

Voordat ik begin, eerst even iets opbiechten: eigenlijk had deze blogpost over Summer Moved On moeten gaan. Maar Hunting High And Low is de echte ondergewaardeerde single van A-ha, ook is hij niet volledig geflopt en wordt ie nog wel eens gedraaid.

Maar goed, waar dan van?

O ja: van Take On Me (met die hoge uithaal), Living Daylights (uit de gelijknamige James Bond-film, Cry Wolf en ga zo maar door.

Hoe valt A-ha te beschrijven? Op hun toppunt in de jaren tachtig stonden ze bekend als een soort boyband. Mijn zus had er posters van boven haar bed hangen. Als ik ze nu terug hoor, dan lijkt het meer een soort mix tussen Duran Duran en Saybia (vooral het stemgeluid).

Waar niet meer van?

Hun comeback in 2000 flopte met Summer Never Ends. Dat nummer is wel het luisteren waard, maar haalt het niet bij Hunting High And Low. Daar hadden ze om moeten worden herinnerd. Luister maar.

Damien Rice - The Blower's Daughter

Sat, 13 Aug 2011 19:29:21 +0200

Waar kennen we Damien Rice ook alweer van?

Ineens was hij daar in 2006 en ineens was hij ook weer weg: de Ierse zanger scoorde een hitje met 9 Crimes:

Leave me out with the waste, this is not what I do
It’s the wrong kind of place to be thinking of you
It’s the wrong time for somebody new
It’s a small crime and I got no excuse
And is that all right, yeah?

De stijl van dit liedje is kenmerkend voor Damien Rice: heel eenvoudig, klein, met minimale begeleiding en melancholisch.

Waar niet meer van?

Na 9 Crimes brengt de zanger Dogs uit, dat niet echt aanslaat. En, zoals gezegd, is hij daarna weer van het toneel verdwenen.

Wat weinig mensen weten, is dat Damien Rice vijf jaar voor 9 Crimes al een internationale hit had. In Nederland heeft het liedje nooit zo veel gedaan, maar The Blower’s Daughter (soundtrack van de film Closer) is een juweeltje. De tekst is eenvoudig te verwarren met Can’t take my eyes off you van Frankie Valli, de rest van het liedje absoluut niet. Gelukkig maar.

Tone-Lōc - Funky Cold Medina

Sat, 06 Aug 2011 22:28:19 +0200

Waar kennen we Tone-Lōc ook alweer van?

Wild Thing. Niet dat jaren-zestig-liedje van The Troggs (you make my heart sing), maar de stoute hiphop-versie uit 1989. Al vanaf de eerste regel is het feest:

Workin’ all week 9 to 5 for my money
So when the weekend comes I go get live with the honey

Dan weet je het wel. Tone wordt verderop in het liedje nog betrapt door de moeder van een vriendinnetje, maar die is vol begrip over het gerommel met haar dochter: “Hey you two I was once like you and I liked to do the wild thing”. Gelukkig kwam er toen weer een refrein.

Waar niet meer van?

De opvolger lijkt verdacht veel op Wild Thing, misschien wel vanwege het ‘kenmerkend, raspend stemgeluid’ (volgens Wikipedia). En ook de tekst doet niet onder voor Wild Thing: in het eerste couplet laat Tone al weten dat hij “looking for some action” is.

Funky Cold Medina werd in Nederland niet zo’n hit als Wild Thing, in de VS sloeg de single wel aan.

Hoogtepuntje: de percussie in het refrein - de koebel en een drumbreak die doet denken aan Me Myself and I van De La Soul.

Urban Dance Squad - Routine

Thu, 04 Aug 2011 22:59:48 +0200

Waar kennen we Urban Dance Squad ook alweer van?

Als je Urban Dance Squad niet kent, moet je je eigenlijk een beetje schamen. Eind jaren tachtig zijn zanger Rudeboy en zijn kompanen één van de eersten die hiphop en rock samensmelten tot wat later crossover zal gaan heten. Ze hebben daarmee een grote invloed op bands als Rage Against The Machine in de jaren negentig.

Had ik al gezegd dat ze ook nog uit Nederland komen en internationaal ontzettend succesvol zijn? UDS wordt ook wel gezien als de meest invloedrijke band uit ons land van de afgelopen decennia.

Qua hits valt het een beetje tegen voor de band. Met Deeper Shade Of Soul (dat na al die jaren sterk doet denken aan De La Soul) breken ze door en dat liedje zal ook aan hun blijven kleven. Ook en Fast Lane en Demagogue doen het aardig.

Waar niet meer van?

Het enige goede antwoord is ‘van te veel briljante, vergeten liedjes’, zoals Good Grief en No Kid.

Maar eigenlijk wilde ik het hebben over Routine. Het mag gezien worden als een dappere poging van Rudeboy om te zingen. Dat dit niet helemaal goed uitpakte, geeft het nummer wat mij betreft juist iets extra’s (ik houd er nu eenmaal van als muziek een beetje piept en kraakt). Dat het geen hit is geworden, mag dan ook niet verbazen.